Afbeelding
Dit bruiloftslied is geschreven voor het huwelijk van Cornelis Andreas Timmermans en Euphemia Johanna Beekhoff. Dergelijke gelegenheidsgedichten waren zowel in de Republiek als in de Zuidelijke Nederlanden erg populair. Tegenwoordig kennen zelfs literatuurhistorici het genre niet of nauwelijks. Gelegenheidsgedichten zijn erg zeldzaam: gedrukt in kleine oplagen, voor persoonlijk gebruik, en efemeer. De STCN kende één exemplaar van dit Epithalamium. Dat van Jop Pollmann is een tweede.
Op de laatste pagina’s staat een liedje. Nadat de dichter eerst het lange gedicht had voorgedragen, met dramatische stemwendingen en dito gebaren, was het de beurt aan de aanwezigen. Meestal gebruikte men daarbij contrafactuur, waarbij een nieuwe tekst op een bestaande melodie werd gezet. Zo kon iedereen meezingen. Dat hier muzieknotatie wordt gebruikt, is uitzonderlijk. Niet alleen is het duurder om te drukken, het veronderstelt ook dat de feestvierders noten konden lezen.
De traditie van gelegenheidsgedichten en -liederen is in Vlaanderen nagenoeg uitgestorven. In Nederland leeft ze nog voort als sinterklaasgedichten.
